Runy miłosne – Gebo, Berkana i Ingwaz w pytaniach o związek

Runy miłosne to w praktyce trzy znaki starszego futharku: Gebo, Berkana i Ingwaz. Pierwszy mówi o wymianie i o tym, ile każde z dwojga wkłada. Drugi o czymś, co dopiero rośnie. Trzeci o domknięciu i o tym, co dojrzewa poza twoim wzrokiem. Pozostałe dwadzieścia jeden znaków też wypada w pytaniach o związek, ale to te trzy odpowiadają na nie wprost.

Poniżej masz ich znaczenia, pięć kolejnych run wartych zapamiętania, prosty układ na trzy znaki, sposób na zrobienie własnego zestawu i jedna rzecz, o której większość poradników milczy: skąd naprawdę wzięły się runy odwrócone.

Trzy runy, które odpowiadają na pytania o związek

Gebo — dar i wymiana

Siódmy znak pierwszego aettu, w kształcie ukośnego krzyża. Znaczy dar, ale nie prezent: wymianę, w której obie strony coś dają i coś biorą. W pytaniu o związek Gebo mówi o bilansie. Wypada często wtedy, gdy jedna osoba wkłada w relację wyraźnie więcej niż druga, i wtedy jest pytaniem, a nie pochwałą. Wiąże się też z umową i zobowiązaniem, dlatego pojawia się przy decyzjach o wspólnym mieszkaniu albo ślubie.

Berkana — to, co dopiero rośnie

Brzoza, osiemnasty znak starszego futharku i druga runa trzeciego aettu, który otwiera Tiwaz. Mówi o początku, który nie jest jeszcze widoczny, o opiece i o rzeczach potrzebujących czasu zamiast przyspieszania. W pytaniu o nowy związek Berkana jest dobrą odpowiedzią, tylko nie na pytanie „kiedy”. W pytaniu o kogoś, kto odszedł, wskazuje zwykle na coś zupełnie nowego w twoim życiu, a nie na powrót — i to jest ta odpowiedź, której nikt nie chce usłyszeć.

Ingwaz — domknięcie i dojrzewanie w ukryciu

Znak boga Inga, dwudziesty drugi, w kształcie rombu albo zamkniętej pętli. Mówi o czymś, co zostało odłożone i dojrzewa bez świadków, żeby potem uwolnić się naraz. W pytaniach o związek oznacza etap, który właśnie się kończy. To jedna z niewielu run mówiących wprost: sprawa jest już rozstrzygnięta, tylko jeszcze o tym nie wiesz.

Cztery runy, które warto znać obok

• Ehwaz — koń. Partnerstwo w ruchu, zaufanie, dwoje ludzi jadących w tę samą stronę. Najbliższa temu, co dziś nazwalibyśmy zgraniem.
• Wunjo — radość i zgoda, z jednym zastrzeżeniem: radość wspólna, nie twoja własna.
• Laguz — woda. Emocje, intuicja, rzeczy jeszcze nieprzejrzyste. Wypada, kiedy pytanie zostało zadane za wcześnie.
• Isa — lód. Bezruch, sprawa zatrzymana w miejscu. W pytaniach o związek wypada zwykle wtedy, gdy odpowiedzi jeszcze nie ma, bo nic się nie wydarzyło.
• Nauthiz — potrzeba i przymus. W pytaniach o uczucia zwykle wskazuje, że coś trzyma cię przy tej osobie z powodu, którego nie chcesz nazwać.

Prosty układ na trzy runy

Zadajesz jedno pytanie, wyciągasz trzy znaki bez patrzenia i układasz je od lewej do prawej.

1. Pierwsza — co jest teraz. Nie co czujesz, tylko jak sprawa wygląda.
2. Druga — czego brakuje albo co blokuje.
3. Trzecia — dokąd to zmierza, jeżeli nic się nie zmieni.

Trzecia pozycja jest warunkowa i na tym polega cała różnica między wróżeniem z run a ich czytaniem. Runy źle znoszą pytania zamknięte, więc zamiast „czy do mnie wróci” zapytaj „co dzieje się teraz między nami”. Odpowiedź będzie mniej efektowna i dużo bardziej użyteczna.

Jeżeli lubisz porządek liczbowy, ten sam układ działa przy dacie: dzień o określonej wibracji dobierasz tak, jak opisywałam przy numerologii miłości. To dwa różne systemy i nie tłumaczą się nawzajem, ale oba dają ramę, która powstrzymuje przed ciągnięciem do skutku.

Runy odwrócone — skąd się właściwie wzięły

Dziewięć znaków starszego futharku wygląda tak samo po obróceniu o sto osiemdziesiąt stopni — między innymi Gebo, Isa, Ingwaz i Dagaz. Przy nich pojęcie runy odwróconej po prostu nie ma sensu i żaden poradnik tego nie obejdzie.

Same znaczenia odwrócone nie pochodzą ze źródeł historycznych. Upowszechnił je Ralph Blum w wydanej w 1982 roku książce The Book of Runes, razem z dwudziestą piątą, pustą runą, której w starszym futharku nigdy nie było. Można ich używać, bo systemy wróżebne żyją i się zmieniają. Warto tylko wiedzieć, że sięga się po nowość z lat osiemdziesiątych, a nie po tradycję sprzed tysiąca lat.

O losowaniu znaków u ludów germańskich pisał już Tacyt w „Germanii”: gałązki cięte z owocowego drzewa, oznaczone i rzucone na białe płótno, podnoszone trzy razy. Nie napisał jednak, że tymi znakami były runy, i nikt tego związku do dziś nie udowodnił. Runy jako talia wróżebna to praktyka współczesna. Nic nie traci ten, kto o tym wie.

Jak zrobić własny zestaw

Kupować nie trzeba. Wystarczy gałąź brzozy grubości dwóch centymetrów, pocięta na dwadzieścia cztery krążki, i cierpliwość do wypalenia albo wycięcia znaków. Drewno owocowe też jest w porządku i akurat ono ma za sobą wzmiankę u Tacyta. Znaki rób płytko i zawsze w tę samą stronę, żeby później nie zgadywać, gdzie jest góra.

Nowy zestaw zwykle się oczyszcza: dymem, solą albo po prostu jedną nocą na parapecie. Zasada jest ta sama co przy kamieniach na miłość, z jedną różnicą — drewna nie kładzie się w soli mokrej ani w wodzie, bo puchnie i pęka. Sucha sól, na kilka godzin, w zupełności wystarczy.

Pierwsze ciągnięcie z nowego zestawu wielu osobom wychodzi dziwnie i nie ma w tym nic niepokojącego. Znaki trzeba najpierw zapamiętać wzrokiem, żeby ręka przestała wybierać te ładniejsze.

Czego runy nie zrobią

Runy miłosne nie zmuszą nikogo do powrotu i nie zwiążą cudzej woli. Układ na trzy znaki opisuje sytuację, a nie steruje nią, i to jest granica, której żadne czytanie nie przekracza. Jeżeli szukasz czegoś mocniejszego, przeczytaj najpierw, czym są rytuały miłosne i gdzie przebiega różnica między pracą nad sobą a pracą na kimś, a potem, co trzeba wiedzieć o spętaniu, zanim się po nie sięgnie.

Runy bywają za to nieprzyjemnie dosłowne. Nauthiz w drugiej pozycji potrafi powiedzieć o twojej sytuacji więcej, niż chciałaś usłyszeć, i to jest właściwie jedyne ryzyko tej metody.

Najczęstsze pytania

Czy można ciągnąć runy za kogoś innego? Za osobę, która o to poprosiła — tak. Za kogoś, kto o niczym nie wie, dostaniesz odpowiedź o sobie, nie o nim, bo to twoje pytanie i twoja ręka.

Ile razy dziennie wolno pytać o to samo? Raz. Drugie ciągnięcie tego samego dnia jest już szukaniem lepszej odpowiedzi, a nie pytaniem.

Czy zestaw musi być kupiony i poświęcony? Nie. Zrobiony samodzielnie działa w tej tradycji lepiej, bo przez dwadzieścia cztery krążki przechodzi twoja ręka, zanim zadasz pierwsze pytanie.

Jeżeli wyciągnęłaś układ, którego nie umiesz poskładać, wpisz w komentarzu trzy znaki i pytanie, jakie zadałaś. Same runy bez pytania nic nie znaczą, więc pytanie jest tu ważniejsze niż znaki.